woensdag 26 april 2017

Elisa is geboren!

Tja... dan moet je maar niet zo hard roepen dat de bevalling ook eerder mag beginnen... dán gebeurt het ook!

Maar, de kinderwagen was van zolder, alleen de bekleding nog niet gewassen.
Die piekstok was gearriveerd, maar de hemel nog niet gestreken.
De kaartjes en inlegvellen besteld, maar nog niet bezorgd...
En zo kan ik nog wel even doorgaan denk ik.

Afijn, ik ging dinsdagavond naar bed met het gevoel dat ik dit toch echt niet nog 3 weken ging volhouden hoor! Ik had gewoon last van mijn buik, hij was zwaar, de huid trok en op de een of andere manier was het zwaarder dan de vorige keren.

Om half 2 's-nachts moest ik plassen, en zoals al een paar nachten moest ik mij op mijn zij rollen terwijl ik pijn in mijn liezen had van een volle blaas. En zoals al een paar dagen had ik na het legen van die blaas wat buikpijn, gewoon omdat dat zo gaat met zo'n dikke buik.
Dus 10 minuten later lag ik weer goed geïnstalleerd in bed toen Hannah binnenkwam. Ze had een nachtmerrie gehad en kon niet meer slapen. Ik heb haar van advies voorzien vanuit mijn bed en probeerde daarna te gaan slapen toen de harde buiken opkwamen. Na 1 denk je nog dat het niks is, als de volgende 20 minuten later komt denk je aan toeval maar als de volgende óók precies 20 minuten later komt dán ga je serieus nadenken over de bevalling. En écht weeën kon ik het ook niet noemen trouwens. Om 3 uur kwamen ze om de 7 á 10 minuten en om 5 uur om de 3 minuten.
Toen werd het ook vervelend om nog in bed te blijven liggen, maar ik gunde Freddy zijn rust nog even tot 6 uur...

Freddy had het er de dag ervoor over gehad dat het die ochtend droog en zonnig zou zijn, precies goed als hij op de fiets naar zijn werk zou gaan. Dus toen zijn wekker ging en hij naar buiten keek vroeg ik dus ook of de zon scheen en het droog was. Dat was niet zo.
Ach ja, zei ik, gelukkig hoef je niet op de fiets.... Hoezo, vroeg Freddy toen...
Nou wat denk je? zei ik toen... Da's wel een beetje vroeg he! zei Freddy na wat nadenken..
De boodschap was aangekomen.
Na wat informatie uitwisselen en een plan uitstippelen van hoe we de ochtend zouden doorkomen zijn we uit bed gegaan.
Freddy ging douchen en ik ons bed afhalen en de bekleding van de kinderwagen afhalen zodat alles gewassen kon worden.

Toen we beide gedoucht en wel beneden alvast aan ons ontbijt zaten moesten we ons stil houden tot Anneke naar haar werk vertrokken was. Anneke had gelukkig niks gemerkt en is rustig naar haar werk vertrokken.
Toen ben ik een rondje door het huis gaan doen. Ik heb Arike verteld dat we voor 3 op een rij gingen. Want de 27e is Timo jarig en de 28e Freddy. Vanaf volgend jaar dus 3 dagen taart na elkaar...
Vervolgens ben ik bij mijn ouders binnen gestapt, die lagen wonderbaarlijk diep te slapen nog. Maar schrokken wakker toen ik het over de special delivery had die vandaag zou plaatsvinden...
Het duurde even maar toen werden ze echt wakker en gingen zich aankleden.
Op het laatst heb ik de verloskundige gebeld. Die besloot dit keer niet lang te douchen en zou binnen korte tijd langskomen om te controleren en eea te bespreken.

Langzaamaan kwamen alle kinderen uit bed, het was tenslotte vakantie en wat dát aangaat kwam het iets minder goed uit. Het is makkelijker voor hen als ze van niets weten maar goed. We hebben ze dan ook niets gezegd. En ze hebben ook niks gemerkt.

Toen de verloskundige kwam had ik net Hannah haar haren gedaan en is Freddy met haar en Nathan gaan ontbijten. Ik ben naar de slaapkamer van mijn ouders gegaan en daar heeft de verloskundige me gecontroleerd.
Mijn lijf was duidelijk bezig met ontsluiten maar er was nog geen cm ontsluiting.
Ook merkte ik op dat de actie in mijn buik wegzakte als ik bezig ging. Op haar advies ben ik op bed gaan liggen om mijn lijf rustig zijn gang te laten gaan. En dat werkte.
Aan de kinderen werd verteld dat ik van de dokter op bed moest liggen omdat ik mij niet goed voelde.

Ik heb heerlijk rustig in bed gelegen, een beetje internetten en spelletjes spelen op mijn tablet. En ook online heeft niemand geweten wat ik écht aan het doen was... Langzaamaan voelde ik weer wat actie in mijn buik. Maar constant werd het niet. Dan eens 20 minuten achter elkaar regelmatig om de 3 minuten en dan 10 minuten niks. Maar om 12 uur begonnen de echte weeën en die waren om 15 uur flink sterk. Ik kon ze nog wel goed wegzuchten maar ze werden al scherp en hielden kort aan.
De verloskundige constateerde toen 4 cm ontsluiting en als ik nog naar het ziekenhuis wílde dan moesten we nu maar gaan, nu ik de weeën nog kon opvangen. Voor de grap zei Freddy nog dat als Drachten vol was we dan maar naar Assen moesten en ja hoor... Drachten wás vol... Maar er waren er zojuist 2 bevallen en als we zorgden dat we om 16.15 er waren dan konden we zo in een verloskamer terecht.

Zo gezegd zo gedaan. Toen we daar eenmaal waren geïnstalleerd ging het vrij snel. De weeën kwamen weer vlugger op elkaar en hielden steeds langer aan. Maar ik kon ze goed opvangen door op bed te zitten, achterover te leunen en mijn buik in te duwen. En ook nu waren ze soms even weg. Zo kon ik nog even rustig op de wc zitten... en heb ik in die tijd maar 1 wee hoeven wegzuchten gelukkig!

Toen ik eenmaal 8 cm ontsluiting had stelde de verloskundige voor om de vliezen te breken. Dan zou het daarna nog sneller gaan. Nadat ik me daar even mentaal op had voorbereid werden de sluizen geopend... wederom kwam er een flinke vloed naar buiten en zo kon de baby gaan indalen. Voor mijn gevoel was dit met een paar flinke weeën al klaar want vrij snel kreeg ik de drang om mee te persen. En om 18.20 mocht ik echt persen en 7 minuten later was Elisa geboren! Het was mij meteen duidelijk dat ze een meisje was, haar huiltje, haar gezichtje en haar blik. En na een snelle controle hadden we gelijk, écht een meisje!
Na 1 perswee kwam ook de placenta en die hebben we nog even mooi kunnen bekijken. Alles zag er goed uit.
Er werd een gynaecoloog bij gehaald want helaas was ik ook dit keer ingescheurd en dermate ver dat de verloskundige het liever door een arts liet controleren en hechten. Alles was gelukkig wel goed en de arts heeft het keurig gehecht.

Elisa mocht heerlijk bij mij bijkomen, na het doorknippen van de navelstreng heb ik haar aan de borst gelegd en heeft ze heerlijk gedronken. Zodra ik probeerde haar los te halen begon ze flink te protesteren! Maar uiteindelijk moesten we er toch aan geloven en werd Elisa door de verloskundige gecontroleerd en gewogen. Apgar score 9/10 en gewicht ongeveer 3100 gram. (de weegschaal deed een beetje raar).

Elisa mocht weer terug naar mij en werd aan de andere borst gelegd. En zo konden wij nog even een soepje en beschuitje naar binnen werken. Want inmiddels was er wel wat versterking van de magen nodig!



Vervolgens heeft Freddy haar aangekleed en heeft mijn moeder mij onder de douche geholpen. Toen Elisa was aangekleed heeft Freddy mij in de kleren geholpen en zijn we lekker naar huis gegaan.
We waren ongeveer 22 uur thuis en daar werden de grote kids weer uit hun bed getrommeld om Elisa te kunnen bewonderen. Ik ben snel in bed gedoken en ben er alleen maar uit geweest om te plassen.
Freddy heeft na wat sputteren van haar kant Elisa uit bed gehaald en bij ons in bed genomen. We wisselden af, ik voeden en hij warm houden en zo hebben we de eerste gebroken nacht overleefd.

Het ging in een droom voorbij. Voor mijn gevoel was dit de eerste bevalling waarbij ík de controle in handen had en niet door artsen gestuurd werd. Er waren geen toeters en bellen maar ik had ook meer controle over mijn eigen lijf. Ik kon na elk voorstel even rustig tot mezelf komen en dan gingen we over tot actie. Het ging ook vrij vlot. Om 12 uur echte weeën en om 18.27 was Elisa er al!

Waar ik helaas geen controle over had was de subtotaalruptuur... tja ook dat gebeurt. En bij mij niet op de normale manier maar van onder naar boven... Dat hadden ze nog nooit gezien, nou ik ook niet gelukkig en ik heb het ook niet gevoeld. Tot de hechtingen er in zaten! Afijn... dat overleven we ook wel weer toch?

En het thuisfront? Die ging om 18 uur aan tafel al waar de kinderen verteld werd wat wij aan het doen waren in het ziekenhuis. Om 18.15 kwam Anneke thuis en Hannah vertelde ook haar het spannende nieuws. En om 18.30 kwam het verlossende telefoontje al dat er een klein meisje geboren was....
Een Godsgeschenk!



vrijdag 21 april 2017

37 weken zwanger!

Jaja, de weken tellen ook verder! Nog maar 3 te gaan... of 2.... óf 6. Je weet het niet he?

Officieel mag de bevalling nu ook helemaal thuis plaatsvinden. Maar als de tijd er is gaan we wel naar het ziekenhuis hoor. Wel zo rustig, geen rondlopende familieleden (uiteraard behalve mijn man en moeder...) en geen ge-zenuw om me heen.
Met die grote buik kan het zomaar zijn dat we nu weer een kabouter krijgen.. we zullen zien. Maar hoe dan ook de baby komt op tijd. Welke tijd, God weet het en wij wachten af.

Afgelopen donderdag weer naar de verloskundige geweest. En die was het met ons eens dat de baby keurig in houding ligt. We hebben op de echo mooi de achterkant kunnen bekijken: Hoofd, nek, armen en rug. Er waren wat ribben te zien en als je goed keek het hart. Ook waren er bovenop het hoofd duidelijk haren te zien! Het dwarrelde wat rond het hoofd, heel bijzonder om dat op de echo te zien! Mijn bloeddruk was 110 om 65. Gelukkig was die dus weer wat omhoog. Ik heb me namelijk best beroerd gevoeld van die lage druk. Zo moe, alsof je een fikse griep hebt. Maar dan zonder de griep... nu ben ik vooral nog moe van het sjouwen met die buik én Nathan.
Hoewel ik dat laatste zoveel mogelijk beperk. Hij mag zelf de trap op én af klimmen en bij de commode staat ook een trappetje. Gelukkig houdt hij heel erg van rondlopen dus in huis hoeft hij amper opgetild te worden omdat hij gedragen wil worden. En anders zijn er genoeg handen in huis die dat even willen overnemen.

Verder doen we rustig aan. Afgelopen zaterdag vierden we Hannah haar  9e verjaardag. Volgende week donderdag is Timo jarig en vrijdag Freddy en dat laatste vieren we dan zaterdag. En dan komt die van Anneke er ook nog aan. We hebben het dus druk met al die vierdagen. Maar als de baby komt dan hebben we permissie om te gaan hoor! 
De ziekenhuistas is bijna klaar. Nog 'even' een tandenborstel erin en dan hoeft er op het moment zelf alleen nog een camera in en een ponskaartje... 

Wel een gek idee dat we dit keer geen babykamer hebben. Ik heb deze week mijn kast opgeruimd, kleding weggelegd die ik niet meer pas, kleding erin gelegd die ik na de bevalling ga dragen en alles weer netjes op stapels gelegd. Ook heb ik opgeruimd in de slaapkamer en ga ik er morgen 'even' stoffen. Dan kan het bedje in elkaar en kan ik daar eea in klaar leggen. Ik krijg nog een piekstok opgestuurd en als die er is kan ik de hemel strijken en ophangen.
Maar ik ben er een stuk makkelijker in dan vorige keren. De baby zal niets tekort komen als de box nog niet omhoog staat, de kinderwagen nog op zolder ligt en nog niet alles piekfijn in orde is....

Ik heb ook geen puf om me er druk om te maken ook. Die buik zit enorm in de weg. Daarbij begin ik steeds meer last van de krampen van de baarmoeder te krijgen. Die zijn extra vervelend als je net staat eten te koken, een luier te verschonen óf een dreumes op de arm hebt....
Af en toe duikt de baby ook helemaal naar beneden en moet ik gewoon met mijn benen wijd op de bank zitten... of gaan staan! Gelukkig is het allemaal wel ergens goed voor, dus ik onderga het gewoon en puf rustig door.

Maar die jeuk!!!! Mijn buik jeukt nu enorm! Komt gewoon omdat de rek eruit is denk ik haha! Dus nu wordt de huid verder opgerekt en gaat het trekken. Ik heb nog geen nieuwe tijgerstrepen ontdekt maar die zullen er over drie weken vast wel staan. Ik smeer mijn buik nu telkens in met een speciale mama olie. Deze is redelijk dik en na 5 minuten trekt de jeuk dan weg.
Het hoort erbij en zal ook vast wel weer overgaan na de bevalling...

De baby is nu ongeveer 46 cm en weegt tussen de 2700 en 3200 gram volgens de statistieken. Het beweegt nog wel maar minder intensief en het gaat ook niet meer (zo vaak) mijn hele buik door.

Ik ben benieuwd naar hoe de baby eruit ziet! Nog even geduld en God zal ons wachten, hopen en bidden belonen met een groots geschenk!

vrijdag 14 april 2017

36 weken zwanger!

En het begint erin te hakken..
Pijn in mijn rug en schouders. Ik moet steeds vaker plassen, zowel overdag als 's-nachts. Dat laatste is bijzonder lastig want dat voel ik pas als ik van de buikpijn wakker wordt en dán moet ik mezelf nog uit bed en naar de wc sjouwen... maar ik heb nog geen één keer in mijn bed of broek geplast gelukkig....
Mijn voeten en onderbenen worden steeds dikker.
Als ik een dag te weinig met mijn benen omhoog zit dan gaan ze zeer doen. Gelukkig heb ik de steunkousen die helpen zoveel mogelijk vocht weg te houden.
Ook mijn handen en gezicht worden dikker. Ik denk dat ik binnenort mijn ringen maar afdoe nu dat nog gaat...
De buik zit natuurlijk ook gewoon in de weg... en wordt gewoon zwaar. Dus ik heb mijn brede rugbandage gepakt die ik bij de vorige zwangerschap had gekocht. Dat helpt mijn rug met het tillen van de buik.
Maar verder moet ik gewoon rustig aan doen... en dat is logisch in deze periode.
Alleen dan moet je geen dreumes hebben die vooral wil rondlopen en ontdekken. De box is uit de gratie... jammer voor nu maar handig omdat er straks dan mooi een baby veilig in kan worden weggelegd.
Ohja, wat ook niet helpt voor de rust is een verjaardag van je dochter. Woensdag trakteren op school (dit jaar niets gezonds maar zakjes chips voor de kids en slagroomsoesjes voor de leraren), donderdag echt jarig en dus cadeautjes en lekker eten. Ohja ook nog even heen en weer naar de juwelier voor oorbellen laten schieten.
Gelukkig was ze vrijdag vrij... maar ik heb donderdag en vrijdag boodschappen gedaan. Ook omdat we dit weekend kookdienst hadden voor de woonvereniging...
En dan zaterdag haar verjaardag vieren en zondag en maandag Pasen...
Ach ja, dat hebben we allemaal gehad deze week.
Kan ik volgende week even bijkomen... soort van?!

Klik hier ook nog even voor mijn 8 maanden buik!

donderdag 13 april 2017

8 maanden zwanger!

Echt waar! Nog maar een maand en dan komt er weer een baby in huis!
Ik kan me er nog maar weinig van voorstellen... maar het is niet dat ik het ontken hoor. Dit bericht typ ik op mijn tablet terwijl die op mijn buik ligt. En in mijn buik is er iemand aan het bewegen... en dat typt best lastig zo'n bewegend toetsenbord haha!
Maar wel bijzonder om dat zo te zeggen, in mijn buik zit iemand...
De baby is een persoon, heeft een karakter, een persoonlijkheid.
Kenmerken waar we het later aan kunnen herkennen, een leven in een notendop zeg maar. Zoals we Hannah nu na 9 jaar (vandaag is ze jarig!) kennen dat heeft ze allemaal opgebouwd, daar is ze in gegroeid vanaf het prilste begin.
Nu weten we een heleboel over haar, maar als baby was ze nog helemaal blanco voor ons. We wisten alleen dat ze eten, verschoning en slaap nodig had. En een hoop geborgenheid! Maar van de rest hadden we geen weet, daar zijn we gaandeweg achter gekomen.
En dan te bedenken dat God ons al kent, dus nog beter dan wij Hannah kennen, al van voor we geboren zijn!? Het is een wonder zo bijzonder!

Maar, hier nog even de buikfoto en de gegevens voor de statistieken!
Bij Hannah
79,8 kilo (15 kilo aangekomen)
106 cm (26 cm dikker geworden)

Bij Nathan
80 kilo (17,5 kilo aangekomen)
117 cm (28 cm dikker geworden)

Nu
15 kilo aangekomen
23 cm dikker geworden








Tja voorlopig staren we dus nog even naar die buik.
Leuk ook om al de bewegingen te zien. En hem gebruiken als bijzettafeltje is bijzonder riskant!
De ruimte erin is krap, merk ik, aangezien het regelmatig gewoon zeer doet als er op een bepaalde manier een baby in ligt... maar we hoeven nog maar een maand!
Ik zie er nu al naar uit...



vrijdag 7 april 2017

35 weken zwanger

Vandaag ben ik precies 35 weken zwanger en moet ik nog 35 dagen tot de uitgerekende datum. Wel een bijzonder tel-momentje! Dus nog 5 weken nu!

En echt.. deze week ging het heus wat minder!
Afgelopen vrijdag was ik vergeten mijn B12 prik te zetten en daardoor was ik duidelijk niet fit!
Maandag heb ik hem uiteindelijk in de ochtend toch erin geprikt en dinsdag voelde ik mij al stukken beter. Maar toch ben ik aan het einde van de dag helemaal moe!

Ik begin nu te merken dat mijn buik steeds hoger komt en tegen mijn middenrif duwt. Heb weer last van mijn maag. Daarnaast moet ik nu dubbel zo vaak naar de wc, twee keer in plaats van 1 haha! Maar het doet flink zeer tegen de tijd dat ik wakker ben en ook echt ga. En dat is lastig plassen...oef!

Ik begin nu ook te merken dat mijn buik steeds verder naar voren hangt. Heb weer last van bandenpijn en mijn bekken begint losser te worden dus ik krijg ook weer last van pijn in de onderrug. Ik heb mijn grote buik/rugband erbij gepakt die ik bij Nathan gebruikte én de TENS. Het helpt om die zware buik te tillen en de TENS is geweldig fijn voor de rug.

Ik heb nu natuurlijk ook niet meer zoveel ruimte in mijn torso dus ben erg snel kortademig...
Ook heb ik nu beperkte manieren waarop ik kan liggen in bed dus sneller pijn aan de linkerkant van mijn lijf. Vooral mijn schouders en onderrug krijgen het zwaar te verduren. Als ik er maar aan denk om van houding te wisselen naar half zij/half rug naar helemaal op mijn linkerzij dan gaat het beter.
Al met al beginnen de laatste loodjes zwaar te wegen... komt door die buik he?!

Afgelopen dinsdag mochten we weer op controle bij de verloskundige. Alles goed en wel, een bloeddruk van 100/55 en wederom zo'n flexibele buik... dat vind de baby ook die lag eens links in plaats van rechts namelijk! Nu ik er aan denk, ik voelde me bij Nathan altijd wel een beetje opgerekt als hij ging liggen draaien. Nu rekt de buik nog prima mee als er gedraaid en bewogen wordt dus misschien is de buik nu echt zoveel flexibeler... óf misschien voel ik mij op het eind wederom een uitgerekte skippybal... we zullen zien!

Baby: die duwt aardig met het hoofd in mijn kruis en heeft nog wel eens de neiging om zich dan uit te rekken. Met als gevolg een strakgespannen buik a lá harde buik. Als ik even rustig ga zitten en over mijn buik streel ontspant de baby weer. Ik moet dan vooral niet mijn benen over elkaar doen... oef!

De baby is nu ongeveer 42-43 cm lang en weegt tussen de 2300 en 2800 gram. Volgens de statistieken...
De kleine is volop bezig met de groei, het opbouwen van het immuunsysteem en met het rijpen van de longen. Dit laatste doet hij/zij door steeds ademhalingsbewegingen te maken.

Van mij mag de baby nu al komen omdat ik het idee heb dat het al groot genoeg is. Om eerlijk te zijn heb ik een dag in mijn hoofd gehad dat dit de laatste week was... maar ik mag echt nog een maand! Maar aan de andere kant, hoe langer het blijft zitten hoe beter alles is ontwikkeld en dat willen we natuurlijk! Maar hoe dan ook, God bepaalt de dag en het uur.