woensdag 26 april 2017

Elisa is geboren!

Tja... dan moet je maar niet zo hard roepen dat de bevalling ook eerder mag beginnen... dán gebeurt het ook!

Maar, de kinderwagen was van zolder, alleen de bekleding nog niet gewassen.
Die piekstok was gearriveerd, maar de hemel nog niet gestreken.
De kaartjes en inlegvellen besteld, maar nog niet bezorgd...
En zo kan ik nog wel even doorgaan denk ik.

Afijn, ik ging dinsdagavond naar bed met het gevoel dat ik dit toch echt niet nog 3 weken ging volhouden hoor! Ik had gewoon last van mijn buik, hij was zwaar, de huid trok en op de een of andere manier was het zwaarder dan de vorige keren.

Om half 2 's-nachts moest ik plassen, en zoals al een paar nachten moest ik mij op mijn zij rollen terwijl ik pijn in mijn liezen had van een volle blaas. En zoals al een paar dagen had ik na het legen van die blaas wat buikpijn, gewoon omdat dat zo gaat met zo'n dikke buik.
Dus 10 minuten later lag ik weer goed geïnstalleerd in bed toen Hannah binnenkwam. Ze had een nachtmerrie gehad en kon niet meer slapen. Ik heb haar van advies voorzien vanuit mijn bed en probeerde daarna te gaan slapen toen de harde buiken opkwamen. Na 1 denk je nog dat het niks is, als de volgende 20 minuten later komt denk je aan toeval maar als de volgende óók precies 20 minuten later komt dán ga je serieus nadenken over de bevalling. En écht weeën kon ik het ook niet noemen trouwens. Om 3 uur kwamen ze om de 7 á 10 minuten en om 5 uur om de 3 minuten.
Toen werd het ook vervelend om nog in bed te blijven liggen, maar ik gunde Freddy zijn rust nog even tot 6 uur...

Freddy had het er de dag ervoor over gehad dat het die ochtend droog en zonnig zou zijn, precies goed als hij op de fiets naar zijn werk zou gaan. Dus toen zijn wekker ging en hij naar buiten keek vroeg ik dus ook of de zon scheen en het droog was. Dat was niet zo.
Ach ja, zei ik, gelukkig hoef je niet op de fiets.... Hoezo, vroeg Freddy toen...
Nou wat denk je? zei ik toen... Da's wel een beetje vroeg he! zei Freddy na wat nadenken..
De boodschap was aangekomen.
Na wat informatie uitwisselen en een plan uitstippelen van hoe we de ochtend zouden doorkomen zijn we uit bed gegaan.
Freddy ging douchen en ik ons bed afhalen en de bekleding van de kinderwagen afhalen zodat alles gewassen kon worden.

Toen we beide gedoucht en wel beneden alvast aan ons ontbijt zaten moesten we ons stil houden tot Anneke naar haar werk vertrokken was. Anneke had gelukkig niks gemerkt en is rustig naar haar werk vertrokken.
Toen ben ik een rondje door het huis gaan doen. Ik heb Arike verteld dat we voor 3 op een rij gingen. Want de 27e is Timo jarig en de 28e Freddy. Vanaf volgend jaar dus 3 dagen taart na elkaar...
Vervolgens ben ik bij mijn ouders binnen gestapt, die lagen wonderbaarlijk diep te slapen nog. Maar schrokken wakker toen ik het over de special delivery had die vandaag zou plaatsvinden...
Het duurde even maar toen werden ze echt wakker en gingen zich aankleden.
Op het laatst heb ik de verloskundige gebeld. Die besloot dit keer niet lang te douchen en zou binnen korte tijd langskomen om te controleren en eea te bespreken.

Langzaamaan kwamen alle kinderen uit bed, het was tenslotte vakantie en wat dát aangaat kwam het iets minder goed uit. Het is makkelijker voor hen als ze van niets weten maar goed. We hebben ze dan ook niets gezegd. En ze hebben ook niks gemerkt.

Toen de verloskundige kwam had ik net Hannah haar haren gedaan en is Freddy met haar en Nathan gaan ontbijten. Ik ben naar de slaapkamer van mijn ouders gegaan en daar heeft de verloskundige me gecontroleerd.
Mijn lijf was duidelijk bezig met ontsluiten maar er was nog geen cm ontsluiting.
Ook merkte ik op dat de actie in mijn buik wegzakte als ik bezig ging. Op haar advies ben ik op bed gaan liggen om mijn lijf rustig zijn gang te laten gaan. En dat werkte.
Aan de kinderen werd verteld dat ik van de dokter op bed moest liggen omdat ik mij niet goed voelde.

Ik heb heerlijk rustig in bed gelegen, een beetje internetten en spelletjes spelen op mijn tablet. En ook online heeft niemand geweten wat ik écht aan het doen was... Langzaamaan voelde ik weer wat actie in mijn buik. Maar constant werd het niet. Dan eens 20 minuten achter elkaar regelmatig om de 3 minuten en dan 10 minuten niks. Maar om 12 uur begonnen de echte weeën en die waren om 15 uur flink sterk. Ik kon ze nog wel goed wegzuchten maar ze werden al scherp en hielden kort aan.
De verloskundige constateerde toen 4 cm ontsluiting en als ik nog naar het ziekenhuis wílde dan moesten we nu maar gaan, nu ik de weeën nog kon opvangen. Voor de grap zei Freddy nog dat als Drachten vol was we dan maar naar Assen moesten en ja hoor... Drachten wás vol... Maar er waren er zojuist 2 bevallen en als we zorgden dat we om 16.15 er waren dan konden we zo in een verloskamer terecht.

Zo gezegd zo gedaan. Toen we daar eenmaal waren geïnstalleerd ging het vrij snel. De weeën kwamen weer vlugger op elkaar en hielden steeds langer aan. Maar ik kon ze goed opvangen door op bed te zitten, achterover te leunen en mijn buik in te duwen. En ook nu waren ze soms even weg. Zo kon ik nog even rustig op de wc zitten... en heb ik in die tijd maar 1 wee hoeven wegzuchten gelukkig!

Toen ik eenmaal 8 cm ontsluiting had stelde de verloskundige voor om de vliezen te breken. Dan zou het daarna nog sneller gaan. Nadat ik me daar even mentaal op had voorbereid werden de sluizen geopend... wederom kwam er een flinke vloed naar buiten en zo kon de baby gaan indalen. Voor mijn gevoel was dit met een paar flinke weeën al klaar want vrij snel kreeg ik de drang om mee te persen. En om 18.20 mocht ik echt persen en 7 minuten later was Elisa geboren! Het was mij meteen duidelijk dat ze een meisje was, haar huiltje, haar gezichtje en haar blik. En na een snelle controle hadden we gelijk, écht een meisje!
Na 1 perswee kwam ook de placenta en die hebben we nog even mooi kunnen bekijken. Alles zag er goed uit.
Er werd een gynaecoloog bij gehaald want helaas was ik ook dit keer ingescheurd en dermate ver dat de verloskundige het liever door een arts liet controleren en hechten. Alles was gelukkig wel goed en de arts heeft het keurig gehecht.

Elisa mocht heerlijk bij mij bijkomen, na het doorknippen van de navelstreng heb ik haar aan de borst gelegd en heeft ze heerlijk gedronken. Zodra ik probeerde haar los te halen begon ze flink te protesteren! Maar uiteindelijk moesten we er toch aan geloven en werd Elisa door de verloskundige gecontroleerd en gewogen. Apgar score 9/10 en gewicht ongeveer 3100 gram. (de weegschaal deed een beetje raar).

Elisa mocht weer terug naar mij en werd aan de andere borst gelegd. En zo konden wij nog even een soepje en beschuitje naar binnen werken. Want inmiddels was er wel wat versterking van de magen nodig!



Vervolgens heeft Freddy haar aangekleed en heeft mijn moeder mij onder de douche geholpen. Toen Elisa was aangekleed heeft Freddy mij in de kleren geholpen en zijn we lekker naar huis gegaan.
We waren ongeveer 22 uur thuis en daar werden de grote kids weer uit hun bed getrommeld om Elisa te kunnen bewonderen. Ik ben snel in bed gedoken en ben er alleen maar uit geweest om te plassen.
Freddy heeft na wat sputteren van haar kant Elisa uit bed gehaald en bij ons in bed genomen. We wisselden af, ik voeden en hij warm houden en zo hebben we de eerste gebroken nacht overleefd.

Het ging in een droom voorbij. Voor mijn gevoel was dit de eerste bevalling waarbij ík de controle in handen had en niet door artsen gestuurd werd. Er waren geen toeters en bellen maar ik had ook meer controle over mijn eigen lijf. Ik kon na elk voorstel even rustig tot mezelf komen en dan gingen we over tot actie. Het ging ook vrij vlot. Om 12 uur echte weeën en om 18.27 was Elisa er al!

Waar ik helaas geen controle over had was de subtotaalruptuur... tja ook dat gebeurt. En bij mij niet op de normale manier maar van onder naar boven... Dat hadden ze nog nooit gezien, nou ik ook niet gelukkig en ik heb het ook niet gevoeld. Tot de hechtingen er in zaten! Afijn... dat overleven we ook wel weer toch?

En het thuisfront? Die ging om 18 uur aan tafel al waar de kinderen verteld werd wat wij aan het doen waren in het ziekenhuis. Om 18.15 kwam Anneke thuis en Hannah vertelde ook haar het spannende nieuws. En om 18.30 kwam het verlossende telefoontje al dat er een klein meisje geboren was....
Een Godsgeschenk!



2 opmerkingen:

  1. Zou voor de Heer iets te wondelijk zijn?

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Mijn God is zo groot, zo sterk en zo machtig er is niets wat God niet kan doen.

    BeantwoordenVerwijderen